O tzw. „skłonnościach do tycia” w mniej lub bardziej niewybredny sposób informowali mnie od zawsze członkowie rodziny, znajomi, koledzy i koleżanki z klasy, a także lekarze i nauczyciele wf. Sam zresztą też widziałem, że wyglądam inaczej niż mój młodszy o 2 lata brat, a później również młodsza o 6 lat siostra. Mimo że żyliśmy w tym samym domu, jedliśmy te same posiłki i – z czystą uczciwością – mieliśmy tyle samo ruchu, moje ciało od zawsze wyglądało inaczej.

Te „paskudne boczki”, przez które od podstawówki musiałem nienaturalnie wyciągać ze spodni białą koszulę na występy i apele, aby się na nich nie opinała; te szyte na miarę u krawca spodnie, który raczył mnie komentarzami o przesadnej „pulchności”; te powitania od wujków, cioć czy dziadków w stylu „dobrze sobie wyglądasz”; czy żarty z cyklu „gruby na bramkę” były moją codziennością. Nie analizowałem tego tematu z psychoterapeutą ani psychologiem, ale jestem przekonany, że musiały one mieć wpływ na to, kim jestem dziś i jak funkcjonuje mój mózg, mimo że powierzchownie zawsze broniłem się (i do dziś to robię) ogromnym dystansem do siebie oraz obśmiewaniem problemu.

W wieku 13 lat opuściłem dom rodzinny, rodzinne miasto – Jarocin – i wyprowadziłem się do szkoły z internatem w Poznaniu. Chciałem bowiem kontynuować naukę gry na skrzypcach w szkole muzycznej drugiego stopnia. W wieku nastoletnim mój problem pączkował, a ja razem z nim :). Nie było mowy oczywiście o zdrowej diecie ani o świadomości zdrowego odżywiania, (bursowskiej kuchni daleko było do gwiazdki Michelin) jednak razem z koleżankami, które tak jak ja w tym wieku przechodziły różne „wagowe perypetie”, co jakiś czas lądowaliśmy na kolejnej diecie-cud i odchudzaniu, które raz dawało, a raz nie dawało skutku. Odchudzanie, otyłość i „za wiele kochanego ciałka” zawsze były ze mną. Niestety jadłem za dużo. Wiem to teraz, ale kiedyś nie wiedziałem. Nie wiedziałem też, dlaczego mam ochotę na kolejną dokładkę, kiedy inni mieli dość.

W wieku 18 lat, kiedy bardzo ważnym aspektem stał się wygląd, poczułem ogromną determinację do zmiany i przeszedłem na moją pierwszą „dietę-cud”, którą spisałem w pliku Word. Kiedy w cztery miesiące schudłem na niej 30 kg, stając się pierwszy raz w życiu szczupłym, radośnie rozsyłałem ten „przepis na fit ciało” innym. Dziś ciężko mi patrzeć na tę – jak ją wtedy nazwałem – „Dietę Mettlera”, bo nie była ona przepisem na zdrowie i fit sylwetkę, lecz jedynie na efekt jojo. Śniadanie złożone z pomidora i jednego chleba Wasa, nektarynka na drugie śniadanie, kalafior i ugotowane udko z kurczaka bez skóry na obiad, szklanka maślanki lub serek wiejski na podwieczorek oraz sałatka z kiszonego ogórka, pomidora i cebuli na kolację – to nie jest zbilansowana dieta dojrzewającego mężczyzny, a tak wyglądał jeden z trzech przykładowych dni na tej diecie. Żyłem tak przez niemal dziewięć miesięcy.

Później stopniowo wracałem do innego odżywiania, jednak pilnując wagi jak opętany. Pamiętam, że kiedy poszedłem na studia, najbardziej cieszyła mnie waga po całonocnej imprezie, kiedy odwodniony po alkoholu człowiek ważył o 0,5 kg mniej niż dzień wcześniej…

W 2013 roku, w wieku 19 lat, w moim życiu doszło do rewolucji. Wziąłem udział w popularnym talent show (X Factor), w którym powiodło mi się całkiem dobrze. Mimo, że wagowo to był zdecydowany „prime of my life” i tak jeden z jurorów pozwolił sobie nazwać mnie serdelkiem, dodając, że trochę grubo wyglądam, co wtedy obróciłem w żart, jednocześnie zadając sobie pytanie – w takim razie co jeszcze muszę zrobić, żeby wyglądać „normalnie”? Po programie zacząłem koncertować i podróżować – zmienił się całkowicie mój tryb życia, a wraz z nim dieta. Tyłem. Zacząłem przybierać szybciej niż zdążyłem zauważyć. Pierwszym symptomem zmian była uwaga od stylistki w programie, że nie mieszczę się już we wcześniej zadeklarowany rozmiar S koszul i muszę założyć wyszczuplającą bieliznę, bo innych dla mnie nie mają. Żeby obrócić to w żart, strzelałem nią radośnie spod koszuli, obśmiewając temat zanim ktoś inny to zrobi.

Przybywało mnie w zastraszającym tempie, aż w końcu usłyszałem uwagę, że moje koncerty nie mają prawa się sprzedawać, bo jestem za gruby. Nie zabolało mnie to wtedy (a przynajmniej tak mi się wydawało), bo teoretycznie „znałem swoją wartość”. Faktycznie jednak moja wokalna kariera przez ten – to chcę mocno podkreślić – i wiele innych powodów, zakończyła się po niemal dwóch latach. Wraz z nią zakończyła się też determinacja, aby wyglądać lepiej – nie była ona stała, lecz incydentalna, jak w nastoletnim wieku.

Lubię jeść i gotować. Podróże, święta, spotkania – wszystko jest dzięki jedzeniu, nomen omen, lepsze. Odpuściłem sobie wieczne pilnowanie i mimo kilkukrotnych incydentów siłowniano-dietetycznych, dzięki którym chudłem po 10, 20, 25 kilogramów, zawsze wracałem do wagi wyjściowej z 30% nawiązką.

Very long story short – w 2024 roku w samolocie pas musiał być już maksymalnie poszerzony, a o przedłużkę nie prosiłem jedynie ze wstydu (cały lot do Grecji na wciągniętym brzuchu w lowcostowej linii lotniczej to wymarzony początek wakacji :)). Szukanie spodni było katastrofą. Miałem swój ulubiony zestaw sieciówek, w których sporadycznie pojawiały się spodnie XXL, a koszulki oversize były idealnie długie, żeby zakrywać opadający coraz niżej brzuch. Zara była sklepem, do którego nawet nie wchodziłem. Wiecie – zaniżona rozmiarówka dla chuderlaków :). Ale hej! Przecież nadal kupuję w H&M, Bershce i innych sieciówkach „dla normalnych” – znaczy, jeszcze nie jest tak źle! Niestety – było.

Choroby współistniejące z otyłością zacząłem kolekcjonować niczym filatelista znaczki pocztowe (wymyśliłem to porównanie na Instagramową rolkę i wszędzie je teraz powtarzam :D). Moi rodzice zamartwiali się o mnie, kiedy co chwilę informowałem o kolejnej wizycie u lekarza, z kolejną dziwną dolegliwością: IBS, bezdech senny, dna moczanowa, insulinooporność, problemy z kręgosłupem, okropne rozstępy, ból stóp i wszystkie buty „zdeptane do środka”, a do tego depresja i nerwica lękowa. Idealny zestaw, aby bez pomocy lekarskiej już nigdy nie schudnąć.

Wtedy moja mama, bardzo ostrożnie (bo od dziecka bardzo alergicznie reagowałem na wszelkie jej wzmianki o tym, że już czas wziąć się za siebie i coś z tym zrobić), poinformowała mnie, że znalazła program KOS-BAR. Dla świętego spokoju, wiedząc jak wytrwała jest z niej kobieta i że będzie mi tak „truć” przy każdej rozmowie, łaskawie zgodziłem się udać na wizytę do Profesora Wyleżoła. „Najwyżej zrobią mi za darmo dużo badań i będę wiedział, co mi jest” – pomyślałem.

Ta wizyta i podejście Profesora zmieniły wszystko. Dokładnie opisał mi, czym jest choroba otyłościowa – ba, dopiero od tego momentu nie mówię „otyłość”, a „choroba otyłościowa”. Wytłumaczył mi, dlaczego operacja i tak drastyczne środki są konieczne, aby się leczyć. Postanowiłem przystąpić do programu i trzy miesiące później, 20 grudnia 2024 roku, leżałem już na stole operacyjnym. Przystąpienie do programu i determinacja z jaką zacząłem do niego podchodzić, a później operacja, zmieniły wszystko.

Całkowita zmiana trybu życia, deficyt kaloryczny, świadomość tego, co i ile jem, a dzięki operacji w końcu zdrowa relacja z jedzeniem. Ciastka nie mówią już do mnie ze stołu „weź mnie”, a kolejna porcja śledzików nie wydaje się atrakcyjna. To wszystko sprawiło, że dziś, 15 października 2025 roku, kiedy piszę do Was te słowa, jestem o 63 kilogramy lżejszym człowiekiem, a w szafie mam kilkanaście par spodni z Zary w rozmiarze S.

Odkładając jednak żarty na bok – nie te spodnie, ubrania i wygląd są najlepszą puentą mojej historii na dziś. Jest nią to, że od stycznia nie miałem ani jednego napadu dny moczanowej. Aparat CPAP na bezdech senny leży nieużywany w szafie, nie mam już insulinooporności i w końcu nie boli mnie brzuch (IBS zniknął…). To jest najważniejsze. I to, że wróciłem do swoich pasji. Znów śpiewam! Wychodzę na scenę, możecie mnie nawet oglądać w najnowszej edycji The Voice of Poland! Cieszę się muzyką i bardzo chcę, żeby ta przydługa opowieść zdeterminowała choć jedną osobę do walki o siebie. Osobę, której wydaje się – jak mi 10 miesięcy temu – że już nie ma ratunku. Nigdy nie działały na mnie te foteczki „przed i po”, bo nie wierzyłem, że może mi się udać. Warto wierzyć!

Wiem też jednak, że choroba otyłościowa, z uwagi na swą przewlekłość, jest i będzie ze mną zawsze. Żyję w ciągłym lęku, że przytyję i to wcale nie jest koniec mojej walki. Tak jak alkoholicy, my, osoby z chorobą otyłościową, musimy nauczyć się oswajania tego potwora i wytresować go, żeby to nie on zarządzał naszym życiem, ale my nim. Uczę się tego codziennie – może nauczymy się razem?