SPOŁECZNI RZECZNICY PACJENTÓW CHORYCH NA OTYŁOŚĆ

Filip – pacjent, Ambasador kampanii „Otyłość to choroba. Nie oceniaj, nie odchudzaj, tylko lecz”.

Nazywam się Filip Mettler, mam 32 lata i nie będzie przesadą, jeśli powiem, że niemal 25 z tych 32 lat życia dotyczył mnie temat choroby otyłościowej. Z nadmiarem kilogramów zmagałem się właściwie od wczesnego dzieciństwa. O tzw. „skłonnościach do tycia” w mniej lub bardziej niewybredny sposób informowali mnie od zawsze członkowie rodziny, znajomi, koledzy i koleżanki z klasy, a także lekarze i nauczyciele wf. Sam zresztą też widziałem, że wyglądam inaczej niż mój młodszy o 2 lata brat, a później również młodsza o 6 lat siostra. Mimo że żyliśmy w tym samym domu, jedliśmy te same posiłki i – z czystą uczciwością – mieliśmy tyle samo ruchu, moje ciało od zawsze wyglądało inaczej.

Te „paskudne boczki”, przez które od podstawówki musiałem nienaturalnie wyciągać ze spodni białą koszulę na występy i apele, aby się na nich nie opinała; te szyte na miarę u krawca spodnie, który raczył mnie komentarzami o przesadnej „pulchności”; te powitania od wujków, cioć czy dziadków w stylu „dobrze sobie wyglądasz”; czy żarty z cyklu „gruby na bramkę” były moją codziennością. Nie analizowałem tego tematu z psychoterapeutą ani psychologiem, ale jestem przekonany, że musiały one mieć wpływ na to, kim jestem dziś i jak funkcjonuje mój mózg, mimo że powierzchownie zawsze broniłem się (i do dziś to robię) ogromnym dystansem do siebie oraz obśmiewaniem problemu.

W wieku 13 lat opuściłem dom rodzinny, rodzinne miasto – Jarocin – i wyprowadziłem się do szkoły z internatem w Poznaniu. Chciałem bowiem kontynuować naukę gry na skrzypcach w szkole muzycznej drugiego stopnia. W wieku nastoletnim mój problem pączkował, a ja razem z nim :). Nie było mowy oczywiście o zdrowej diecie ani o świadomości zdrowego odżywiania, (bursowskiej kuchni daleko było do gwiazdki Michelin) jednak razem z koleżankami, które tak jak ja w tym wieku przechodziły różne „wagowe perypetie”, co jakiś czas lądowaliśmy na kolejnej diecie-cud i odchudzaniu, które raz dawało, a raz nie dawało skutku. Odchudzanie, otyłość i „za wiele kochanego ciałka” zawsze były ze mną. Niestety jadłem za dużo. Wiem to teraz, ale kiedyś nie wiedziałem. Nie wiedziałem też, dlaczego mam ochotę na kolejną dokładkę, kiedy inni mieli dość.

W wieku 18 lat, kiedy bardzo ważnym aspektem stał się wygląd, poczułem ogromną determinację do zmiany i przeszedłem na moją pierwszą „dietę-cud”, którą spisałem w pliku Word. Kiedy w cztery miesiące schudłem na niej 30 kg, stając się pierwszy raz w życiu szczupłym, radośnie rozsyłałem ten „przepis na fit ciało” innym. Dziś ciężko mi patrzeć na tę – jak ją wtedy nazwałem – „Dietę Mettlera”, bo nie była ona przepisem na zdrowie i fit sylwetkę, lecz jedynie na efekt jojo. Śniadanie złożone z pomidora i jednego chleba Wasa, nektarynka na drugie śniadanie, kalafior i ugotowane udko z kurczaka bez skóry na obiad, szklanka maślanki lub serek wiejski na podwieczorek oraz sałatka z kiszonego ogórka, pomidora i cebuli na kolację – to nie jest zbilansowana dieta dojrzewającego mężczyzny, a tak wyglądał jeden z trzech przykładowych dni na tej diecie. Żyłem tak przez niemal dziewięć miesięcy.

Później stopniowo wracałem do innego odżywiania, jednak pilnując wagi jak opętany. Pamiętam, że kiedy poszedłem na studia, najbardziej cieszyła mnie waga po całonocnej imprezie, kiedy odwodniony po alkoholu człowiek ważył o 0,5 kg mniej niż dzień wcześniej…

W 2013 roku, w wieku 19 lat, w moim życiu doszło do rewolucji. Wziąłem udział w popularnym talent show (X Factor), w którym powiodło mi się całkiem dobrze. Mimo, że wagowo to był zdecydowany „prime of my life” i tak jeden z jurorów pozwolił sobie nazwać mnie serdelkiem, dodając, że trochę grubo wyglądam, co wtedy obróciłem w żart, jednocześnie zadając sobie pytanie – w takim razie co jeszcze muszę zrobić, żeby wyglądać „normalnie”? Po programie zacząłem koncertować i podróżować – zmienił się całkowicie mój tryb życia, a wraz z nim dieta. Tyłem. Zacząłem przybierać szybciej niż zdążyłem zauważyć. Pierwszym symptomem zmian była uwaga od stylistki w programie, że nie mieszczę się już we wcześniej zadeklarowany rozmiar S koszul i muszę założyć wyszczuplającą bieliznę, bo innych dla mnie nie mają. Żeby obrócić to w żart, strzelałem nią radośnie spod koszuli, obśmiewając temat zanim ktoś inny to zrobi. 

Przybywało mnie w zastraszającym tempie, aż w końcu usłyszałem uwagę, że moje koncerty nie mają prawa się sprzedawać, bo jestem za gruby. Nie zabolało mnie to wtedy (a przynajmniej tak mi się wydawało), bo teoretycznie „znałem swoją wartość”. Faktycznie jednak moja wokalna kariera przez ten – to chcę mocno podkreślić – i wiele innych powodów, zakończyła się po niemal dwóch latach. Wraz z nią zakończyła się też determinacja, aby wyglądać lepiej – nie była ona stała, lecz incydentalna, jak w nastoletnim wieku.

Lubię jeść i gotować. Podróże, święta, spotkania – wszystko jest dzięki jedzeniu, nomen omen, lepsze. Odpuściłem sobie wieczne pilnowanie i mimo kilkukrotnych incydentów siłowniano-dietetycznych, dzięki którym chudłem po 10, 20, 25 kilogramów, zawsze wracałem do wagi wyjściowej z 30% nawiązką.

Very long story short – w 2024 roku w samolocie pas musiał być już maksymalnie poszerzony, a o przedłużkę nie prosiłem jedynie ze wstydu (cały lot do Grecji na wciągniętym brzuchu w lowcostowej linii lotniczej to wymarzony początek wakacji :)). Szukanie spodni było katastrofą. Miałem swój ulubiony zestaw sieciówek, w których sporadycznie pojawiały się spodnie XXL, a koszulki oversize były idealnie długie, żeby zakrywać opadający coraz niżej brzuch. Zara była sklepem, do którego nawet nie wchodziłem. Wiecie – zaniżona rozmiarówka dla chuderlaków :). Ale hej! Przecież nadal kupuję w H&M, Bershce i innych sieciówkach „dla normalnych” – znaczy, jeszcze nie jest tak źle! Niestety – było.

Choroby współistniejące z otyłością zacząłem kolekcjonować niczym filatelista znaczki pocztowe (wymyśliłem to porównanie na Instagramową rolkę i wszędzie je teraz powtarzam :D). Moi rodzice zamartwiali się o mnie, kiedy co chwilę informowałem o kolejnej wizycie u lekarza, z kolejną dziwną dolegliwością: IBS, bezdech senny, dna moczanowa, insulinooporność, problemy z kręgosłupem, okropne rozstępy, ból stóp i wszystkie buty „zdeptane do środka”, a do tego depresja i nerwica lękowa. Idealny zestaw, aby bez pomocy lekarskiej już nigdy nie schudnąć.

Wtedy moja mama, bardzo ostrożnie (bo od dziecka bardzo alergicznie reagowałem na wszelkie jej wzmianki o tym, że już czas wziąć się za siebie i coś z tym zrobić), poinformowała mnie, że znalazła program KOS-BAR. Dla świętego spokoju, wiedząc jak wytrwała jest z niej kobieta i że będzie mi tak „truć” przy każdej rozmowie, łaskawie zgodziłem się udać na wizytę do Profesora Wyleżoła. „Najwyżej zrobią mi za darmo dużo badań i będę wiedział, co mi jest” – pomyślałem.

Ta wizyta i podejście Profesora zmieniły wszystko. Dokładnie opisał mi, czym jest choroba otyłościowa – ba, dopiero od tego momentu nie mówię „otyłość”, a „choroba otyłościowa”. Wytłumaczył mi, dlaczego operacja i tak drastyczne środki są konieczne, aby się leczyć. Postanowiłem przystąpić do programu i trzy miesiące później, 20 grudnia 2024 roku, leżałem już na stole operacyjnym. Przystąpienie do programu i determinacja z jaką zacząłem do niego podchodzić, a później operacja, zmieniły wszystko.

Całkowita zmiana trybu życia, deficyt kaloryczny, świadomość tego, co i ile jem, a dzięki operacji w końcu zdrowa relacja z jedzeniem. Ciastka nie mówią już do mnie ze stołu „weź mnie”, a kolejna porcja śledzików nie wydaje się atrakcyjna. To wszystko sprawiło, że dziś, 15 października 2025 roku, kiedy piszę do Was te słowa, jestem o 63 kilogramy lżejszym człowiekiem, a w szafie mam kilkanaście par spodni z Zary w rozmiarze S.

Odkładając jednak żarty na bok – nie te spodnie, ubrania i wygląd są najlepszą puentą mojej historii na dziś. Jest nią to, że od stycznia nie miałem ani jednego napadu dny moczanowej. Aparat CPAP na bezdech senny leży nieużywany w szafie, nie mam już insulinooporności i w końcu nie boli mnie brzuch (IBS zniknął…). To jest najważniejsze. I to, że wróciłem do swoich pasji. Znów śpiewam! Wychodzę na scenę, możecie mnie nawet oglądać w najnowszej edycji The Voice of Poland! Cieszę się muzyką i bardzo chcę, żeby ta przydługa opowieść zdeterminowała choć jedną osobę do walki o siebie. Osobę, której wydaje się – jak mi 10 miesięcy temu – że już nie ma ratunku. Nigdy nie działały na mnie te foteczki „przed i po”, bo nie wierzyłem, że może mi się udać. Warto wierzyć!

Wiem też jednak, że choroba otyłościowa, z uwagi na swą przewlekłość, jest i będzie ze mną zawsze. Żyję w ciągłym lęku, że przytyję i to wcale nie jest koniec mojej walki. Tak jak alkoholicy, my, osoby z chorobą otyłościową, musimy nauczyć się oswajania tego potwora i wytresować go, żeby to nie on zarządzał naszym życiem, ale my nim. Uczę się tego codziennie – może nauczymy się razem?

Michał: pacjent, ambasador Fundacji i kampanii „Otyłość to choroba. Nie oceniaj, nie odchudzaj, tylko lecz”

Od dziecka byłem bardzo drobny. Moja mama dosłownie „ganiała” mnie z kanapkami po boisku do piłki nożnej, bo dla mnie wtedy liczyła się tylko gra. Sport i aktywność fizyczna były moim całym światem. Z czasem dołączyłem do Ochotniczej Straży Pożarnej – pomaganie innym ludziom stało się dla mnie tak samo ważne jak ruch.

Problemy z „nadmiernymi kilogramami” zaczęły się dopiero później, kiedy zacząłem pracować na nocne zmiany. Zmęczenie, stres i brak czasu na regularny ruch zrobiły swoje. A potem wydarzył się wypadek samochodowy, który wywrócił moje życie do góry nogami.

Przez prawie dwa lata byłem ograniczony ruchowo. Nie mogłem ćwiczyć, nie mogłem funkcjonować tak, jak zawsze. W tym czasie rozwinęła się u mnie choroba otyłościowa. To nie była kwestia wyboru – to był efekt wielu trudnych okoliczności, które mnie przerosły.

Dziś, mimo że robię dziennie ponad 20 000 kroków, moja waga stoi w miejscu. W pewnym momencie zrozumiałem, że sam już sobie nie poradzę – że potrzebuję profesjonalnego wsparcia.
Zgłosiłem się do Szpitala Czerniakowskiego. Umówiono mnie na konsultację z Profesorem. Od tej chwili wiem, że jestem we właściwym miejscu. Ktoś w końcu spojrzał na mnie jak na człowieka walczącego z chorobą, a nie jak na kogoś, kto „nie ma silnej woli”.
Moja nowa droga właśnie się zaczęła. Wierzę, że to początek mojego nowego, lepszego życia – życia, w którym nie jestem sam i w którym moje zdrowie jest w rękach ludzi, którzy naprawdę rozumieją, czym jest choroba otyłościowa.

Joasia: pacjentka, ambasadorka Fundacji i kampanii „Otyłość to choroba. Nie oceniaj, nie odchudzaj, tylko lecz”

Moja walka o zdrowie i lepszą wersję siebie to podróż, która zaczęła się dekadę temu i wciąż trwa. W 2014 roku przy wzroście 165cm ważyłam 125 kg. Nigdy nie byłam osobą szczupłą, ale lata 2010–2014 przyniosły dramatyczny wzrost masy ciała – z 80 kg do 125 kg.
Przyczyną były niezdiagnozowane choroby, które wpędziły mnie w depresję, kompulsywne jedzenie, poczucie beznadziei i brak energii do życia. Każdy dzień był walką, w której z góry czułam się skazana na porażkę. Miałam wrażenie, że nikt nie potrafi mi pomóc, a moje zdrowie i szczęście wymykają się z rąk.

Przełom nastąpił w 2015 roku, kiedy trafiłam na lekarza specjalistę, który wreszcie postawił trafną diagnozę. To był moment, który zmienił wszystko. Od tego czasu rozpoczęłam swoją walkę – powolną, bolesną, pełną prób i błędów. Nie było łatwo. Musiałam nauczyć się od nowa swojego ciała, zrozumieć, co mi służy, a co szkodzi. Każdy kilogram mniej był kolejną wygraną bitwą. Każdy dzień, w którym udało mi się wstać i podjąć próbę, był krokiem naprzód.

Droga do zdrowia i samoakceptacji nie była prosta, ale nauczyła mnie jednego: wszystko zaczyna się w głowie. To my decydujemy, jak będzie wyglądać nasza przyszłość – choć często nie jesteśmy w stanie przejść tej drogi bez odpowiedniego wsparcia.
Uważam, że w przypadku choroby otyłościowej ogromne znaczenie ma nasze nastawienie psychiczne. To, jak podchodzimy do zdrowia, procesu „odchudzania”, ale też – jak umiemy współpracować ze specjalistami, nawet po postawieniu trafnej diagnozy.
Kiedy zdiagnozowano u mnie ciężką insulinooporność, zbliżającą się do stanu przedcukrzycowego, rozpoczęłam pracę z psychoterapeutą. Zrozumiałam wtedy, jak ogromną moc ma nasz umysł. Często nie zdajemy sobie z tego sprawy, ale bez pracy nad emocjami i mechanizmami, które kierują naszymi zachowaniami, trudno mówić o trwałych zmianach.

Znam przypadki osób, które – mimo operacji bariatrycznych i leczenia farmakologicznego – wróciły do poprzedniej wagi. Dlaczego? Bo nie przepracowały przyczyn swojego jedzenia, nie zajęły się sferą psychiczną. W moim przypadku wszystko zaczęło się w głowie. Kompulsywne jedzenie było dla mnie sposobem na ucieczkę, na uciszenie emocji. To ono napędzało spiralę otyłości. A przecież otyłość, podobnie jak alkoholizm czy uzależnienie od nikotyny, ma silny komponent psychiczny. Z tą różnicą, że jedzenia nie da się całkowicie unikać – musimy nauczyć się żyć tak, aby to jedzenie nas karmiło, a nie niszczyło. Dlatego, mimo że udało mi się wiele osiągnąć, od lat stale pracuję nad sobą z
doświadczonym terapeutą. Bo wiem, że to proces. Że zdrowie i równowaga psychiczna to codzienne wybory, a nie jednorazowy wysiłek. Zaczęłam też regularnie ćwiczyć. To, co kiedyś było dla mnie karą, z czasem stało się moją pasją i też sposobem na odnalezienie siebie

Dziś, w 2025 roku, wiem, że choć osiągnęłam wiele, to moja podróż się nie kończy. Moje zdrowie to proces, a nie cel. Cieszę się każdym dniem, każdym sukcesem i każdą lekcją, którą daje mi życie. Mam nadzieję, że moja historia – jeśli pomoże choć jednej osobie, która zdecyduje się zawalczyć o siebie – da mi poczucie podwójnej wygranej. Pamiętajcie: najważniejsze to się nie poddawać. Droga może być długa i trudna, ale nagroda – nowe życie – jest warta każdego wysiłku.

Aleksandra – pacjentka, ambasadorka kampanii „Otyłość to choroba. Nie oceniaj, nie odchudzaj, tylko lecz”.

Moja choroba otyłościowa na dobre zaczęła się po trzydziestym roku życia, kiedy zdiagnozowano u mnie niedoczynność tarczycy. Ale tak naprawdę ta historia zaczęła się dużo wcześniej.

Mama często powtarzała, że w przedszkolu wołano na mnie „ta najmniejsza i ta najchudsza”. Ale po tym okresie, dodatkowe kilogramy towarzyszyły mi już przez całe życie.

W podstawówce i w liceum nie było jeszcze tak źle. Miałam już nadwagę, ale na szczęście również zamiłowanie do sportu. Ze znajomymi bywało różnie. Byli tacy co mnie akceptowali i mój wygląd nie miał dla nich żadnego znaczenia, ale zdarzali się i tacy, co mieli niestety wpływ na moją samoocenę i poczucie własnej wartości. To powodowało, że już od podstawówki wstydziłam się pokazywać na basenie w kostiumie kąpielowym. Natomiast na siłowni, zamiast skupić się na ćwiczeniach, przejmowałam się złośliwymi uwagami i tym, jak bardzo jestem oceniana.

Na szczęście miałam wsparcie w rodzinie, szczególnie w mojej starszej siostrze. Ona również zmaga się z tą chorobą. Razem, od zawsze wspieramy się w walce z dodatkowymi kilogramami.

W końcu przyszedł czas wkroczenia w dorosłość. Co to oznaczało dla mojej wagi? A to, że witaj praco siedząca, witajcie dodatkowe kilogramy! I chociaż bardzo nie chciałam ich zapraszać do swojego życia, to one tego nie rozumiały. Próbowałam się ich pozbyć pasją do tańca orientalnego (tam przynajmniej mówili, że trochę dodatkowego ciała, to tylko atut), udało mi się przejść przez dietę kopenhaską, kapuścianą, Dukana… Ale dla wtajemniczonych, myślę że wiecie czym to się kończyło. Przez chwilę było fajnie, kilogramy się zmniejszały, żeby po miesiącu czy dwóch, znów wyskoczyły w górę jak z procy i to ze zdwojoną siłą…

Z wiekiem było coraz trudniej. A zwłaszcza po przekroczeniu wspomnianej trzydziestki. Wtedy powiedziałam dzień dobry niedoczynności tarczycy oraz insulinooporności. A już rok później przywitałam jeszcze dodatkowe 20 kg. Myślałam, że już się poddam w tej nierównej walce. Porady dietetyków, z którymi wówczas miałam kontakt, tylko dodatkowo mnie dołowały. Pięć zbilansowanych posiłków dziennie i regularne ćwiczenia. Brzmi prosto, prawda? Ale czy znacie chociaż jedną osobę, która regularnie prowadzi taki tryb życia? A wymaga się tego od osoby, która ma ewidentnie zaburzenia żywienia???   

Próbowałam, naprawdę! I to jeszcze przez 2 lata!!! Bo miałam silną motywację.  Marzyłam o dziecku. Lekarz ginekolog poinformował mnie, że teraz to nie jest czas na odchudzanie i głodówki, bo właśnie przez to organizm będzie za słaby, żeby zajść w ciążę. Wiec jadłam zdrowo, liczyłam kalorie, chodziłam regularnie na basen. Przez 2 lata schudłam… 2 kg. Ale to już nie było dla mnie ważne, bo w końcu przywitaliśmy na świecie moją ukochaną córeczkę, a później drugą. Tylko że ciąża uruchomiła kolejną lawinę chorób towarzyszących otyłości. Była cukrzyca ciążowa, nadciśnienie tętnicze, duże problemy z kręgosłupem, początki astmy (a już była przecież insulinooporność i niedoczynność tarczycy).

Chwilami byłam załamana, nawet bardzo. Patrzyłam na moje dzieci i wiedziałam, że chcę być przy nich – aktywna, uśmiechnięta, pełna energii. A ja czułam w sobie złość do samej siebie, że nie umiem sobie poradzić z otyłością. Lekarze powtarzali w kółko to samo: „Musi Pani schudnąć”. Ale jak??? Słyszałam zarzuty, że brakuje mi silnej woli, że się nie staram. Nie słyszałam jednak nic, co naprawdę mogłoby mi pomóc. Straciłam wiarę i przestałam szukać pomocy.

Przełom nastąpił dopiero po przeprowadzce do małej miejscowości. Trafiłam na lekarkę, która pierwszy raz powiedziała mi coś, co zmieniło wszystko: „Pani choruje na otyłość. Otyłości się nie odchudza – otyłość się leczy”. To było jak otwarcie drzwi, których wcześniej nie widziałam.

Dowiedziałam się o programie KOS-BAR. Na początku bałam się – czy to naprawdę już czas na operację bariatryczną? Czy to moja ostatnia szansa? W szpitalu wyjaśniono mi wszystko. Zrozumiałam, że to nie tylko kwestia wagi, ale ratowania zdrowia i życia.

Dzięki leczeniu farmakologicznemu schudłam 14 kg. Pięć miesięcy po operacji bariatrycznej mam już następne 20 kg mniej. To łącznie ponad 30 kg! Różnica jest nie do opisania. Czuję się młodsza o 15 lat. Mam energię, wróciłam do sportów, które już dawno skreśliłam.

Ale co najważniejsze – odzyskałam nadzieję. Teraz, gdy zdarzy mi się gorszy dzień, nie mam w sobie poczucia porażki. Po prostu idę dalej. To jest właśnie ta różnica – leczenie daje siłę, której wcześniej nie miałam.

Wciągnęłam w tę przygodę całą rodzinę. Razem ćwiczymy, gotujemy, uczymy się zdrowych nawyków. Cieszę się każdym dniem i życzę sobie, by ta energia trwała jak najdłużej.

Bo dziś już wiem – z otyłością nie walczy się samotnie. Można ją leczyć. A życie po operacji, jest dla mnie o wiele piękniejsze i teraz jest lepiej, niż mogłam sobie kiedykolwiek wyobrazić.